Stadion wśród ruin Warszawy

STADION WŚRÓD RUIN WARSZAWY

W latach 1923 -1939 Robotniczy Klub Sportowy „Skra” posiadał swój stadion przy ulicy Okopowej. Teren ten był darem Magistratu m. st. Warszawy, danym w użytkowanie wieczyste na cele sportowe.

W wyniku zburzenia Warszawy w 1944 roku, Biuro Odbudowy Stolicy przeznaczyło zdewastowany stadion „Skry” na inne cele publiczne.

W 1946 roku, w zamian utraconego terenu, BOS przekazało władzom R.K.S. „Skra” teren przy ul. Wawelskiej 5.

Nie było to miejsce przypadkowe, gdyż przed wojną prezydent Stefan Starzyński wraz z zespołem architektów zaplanował na Polach Mokotowskich wielofunkcyjną Dzielnicę imienia Marszałka Piłsudskiego. Na północno-zachodniej części tej dzielnicy powstał stadion KS „Warszawianka”, oddany częściowo do użytku w 1934 roku. Docelowo planowano na 7 ha tego terenu stadion na 10 000 widzów, 8-torową bieżnię, korty tenisowe i basen. Wojna pokrzyżowała te plany, zaś stacjonująca na stadionie artyleria niemiecka zdewastowała obiekt.

Po wojnie „Warszawianka” dostała inne grunty, zaś na 22 hektarach Pól Mokotowskich zagościła w 1946 roku „Skra”. Początkowo powstał tu stadion żużlowy, który w latach pięćdziesiątych przebudowano, tworząc stadion lekkoatletyczny. Autorami projektu byli inżynierowie Kokozow i Wasilewski.

Podczas Festiwalu Młodzieży i Studentów w roku 1955 roku na stadionie odbyło się wiele imprez towarzyszących, w których uczestniczyły tysiące młodych ludzi.

W 1969 roku na stadionie położono pierwszą w Polsce sztuczną nawierzchnię (tartan). Następnie w koronie stadionu uruchomiono hotel, stołówkę, przychodnię sportowo-lekarską i gabinet odnowy biologicznej tworząc w ten sposób Ośrodek Przygotowań Olimpijskich.

Położenie nowej sztucznej nawierzchni tartanowej na stadionie „Skry” umożliwiło organizowanie wielkich imprez lekkoatletycznych takich jak memoriały Janusza Kusocińskiego i Jerzego Michałowicza (założyciela klubu), mistrzostwa Polski, mecze międzypaństwowe, rozgrywki o Puchar Europy.

w górę